يادداشت‌هاي يك شبه‌كرگدن

هي، تعادل نابسامان زندگي

مسئله‌ى مهمي بود. تلفن کرده بودم حرف‌هاى مهم بزنم، حرف‌هاى مهم بشنوم. بعدش مي‌خواستم کمي غرغر هم بکنم. نشد. وسط چاق‌سلامتي‌هايش و دلقک‌بازي‌هاى من يک «ملالي نيست» گفتنِ بي‌هوا کشيد به خواندن؛ ملالی نيست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خيالی دور/ که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گويند/ با اين همه عمری اگر باقی بود/ طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم/ که نه زانوى آهوی بی‌جفت بلرزد/ و نه اين دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!*
گمانم حرف‌هايمان را شروع کرديم، بافتيم، اما من ديگر نفهميدم. با زانوهاى لرزان همان آهو از لبه‌ پنجره پريدم از روي دو رديف نهال‌هاى بي‌جان گذشتم و رفتم. لابد پرت هم گفته‌ام، ببخش واقعن.

*سيد علي صالحي

+ یکشنبه 1387/12/25 |