دو- آدم‌ها را كه توي خيابان مي‌بينم غصه‌ام مي‌گيرد. دخترهاي ساده‌ي كم‌هوشي كه رو موهاي كم‌رنگ صورت‌شان پن‌كيك زده‌اند و زيرِ ابروهاي برنداشته‌شان سايه‌ي سفيد. زن‌هايي كه مانتوهاي بور سه سال پيش را اتو كرده‌اند و پوشيده‌اند و توي مترو انگشت‌هاي بيرون‌زده از نوك صندل پلاستيكي‌شان را جمع مي‌كنند و باز مي‌كنند. با بند كيف‌هاي مُشمايي بازي مي‌كنند. و مهم‌ترين و نه شايد بزرگ‌ترين، دغدغه‌ي مغز و روح و پاها و دست‌هاشان اين باشد كه مرغ كيلويي چند... و روغن كيلويي... چند و خرما كيلويي... چند و زنده‌بودن كيلويي چند و ... و دخترهايي كه، زن‌هايي كه آن‌وقتِ صبح با آن‌همه رنگ و روغن و خنزر پنزرهاي آويزان از كفش‌ها و كيف‌هاشان و پولك‌هاي روي روسري‌ها و شال‌هاشان، با آن آرايش زشت و عجيب و چشم‌هاي خسته‌ي سياه و قهوه‌اي و ناخن‌هاي بلند كج و معوج روي صندلي‌هاي مترو و خط‌هاي اتوبوس شهرك غرب خوابشان برده .

دلم مي‌گيرد.

كوله‌هاي رنگارنگ و قلابيِ ديزل ليوايز جيوردانو. تي شرت‌هايي كه البته هيچ وقت روح آرماني و هنگ‌‌تن از توليد آن‌ها خبردار نشده. موبايل‌هاي اعتباري بي‌مصرف. بوي عطرهاي ارزان و نعناع و نم . همه، توي اين راهروهاي تنگ و بدبو از كنار هم رد مي شويم. من براي همين چيزها هم دلم مي‌گيرد.

براي پسرهايي كه فكر مي‌كنند، دخترهايي كه بلندبلند مي خندند و يا تنها توي هفت‌تير قدم مي‌زنند يا از پاساژ آفريقا خريد مي‌كنند دنبال مشتري‌اند. چه فرقي مي‌كند دوست يا هم‌خواب براي دخترها كه معلوم نيست توي فال‌ها و سايت‌ها و لباس‌ها و خيابان‌ها براي چي گيج مي‌زنند. و سالي هشصد ميليون نفرشان توي دانشگاه قبول مي‌شوند. براي بچه‌هايي كه صبح‌ها توي سرويس اداره نيمه خوابند. براي آسفالت آش و لاش خيابانمان.

يك- من دلم مي گيرد.

از ورودي‌هاي جديد دانشگاه، از دم اذان‌هاي رمضان، از نگاه مسئول فروش شهروند، از صداي تير آهن‌ها، از رنگ بليت اتوبوس، از گوگل، از صداي جيرجيركي كه نمي دانم چه‌طور پشت پنجره‌ي اتاقم زندگي مي‌كند، ازابن سينا، از امامزاده حسن، از چرخ زدن‌هاي ماهي كوچك طلايي‌ام، از رنگ سبز باجه‌هاي تلفن‌هاي عمومي، از احمد كه شب‌ها ساعت سه برمي گردد، از مرجان‌جان، از آهنگ موبايل، از دنده عوض كردن، از علف، از كفش‌هاي جديد سپه سالار، از شانه‌هاي بالارفته‌ي مدير گروهِ [...]، از اداره‌ي برق، از تراويس، از مك‌اُوليف، از چادر ايراني، از سارا، از صداي هورت كشيدنِ[...] موقع سوپ خوردن، از شعر، از فونت ميترا، از چهارراه وليعصر، از رپ، از جامدادي ديكسون، از بوي فرش‌هاي مسجدها، از عروسي باران، از مداد طراحي، از پارسه، از ترجمه، از دكمه‌ي اينتر، از سيم‌هاي دفترچه‌هاي مهسا، از كفش‌هام، از غذا، از بوق آزاد تلفن، از حرم مطهر، از بيست، از آهنگ پت و مت، از پله، از حفره‌هاي كوچك توي صورت استاد، از استخوان‌هاي دوست‌داشتني، از مانتوهاي كرم روشن، از مورفولوژي، از گردن فنري جورج مته متيكس، از پنج‌شنبه 6/7/ 85، از نشر چشمه، از سي دي‌‌هاي آويزان از آينه‌ي جلوي ماشين‌ها، از خرده نان‌هاي زير نهار خوري، از وينستون لايت، از هموروئيد، از فشار، از پاپيونِ روي كيف‌ْ پول زرد چرمي، از پيغام لطفا كارت غير مجاز خود را برداريد، از نه و چهل و پنج دقيقه، از آب‌سردكن كنار توالت طبقه‌ي اول دانشكده‌ي انساني، از سفيد، از آب‌دماغ‌هاي بي‌پايان، از اچ‌تي‌ام ال، ازكاريكاتور فيل و مار سرگئي تونين، از تعميرگاه ماشين سر چهارراه، از فحش پدر سوخته‌ي مادرسگ كه سرهنگ با خنده به دختر كوچك مربي رانندگي، مي‌دهد، از طعم چيپس، از سوغاتي‌هايي كه فائزه از انگليس آورده، از موهاي لخت، از جايگاه مخصوص سالمندان، از كافي‌شاپ گالا، از كلاس‌هاي ساعت هشت، از دوهزار و پانصد تومن، از قرص كاربامازپين، از دويدن، از سوراخ وسط چانه‌ام، از تيراژ كتاب، از يوونتوس، از خواب، از الاغ، از ساتن سرمه اي، از ارابه‌ي خدايان، از ...

دلم مي‌گيرد.

دلم مي‌گيرد.

من

دِ

لَمْ

مي

گي

رَدْ

دارم خفه مي‌شوم.